[Tidender.] 30,000 Menneskje.


Det var det største Folkemøte, som nokon skulde sjaa. Det var nedi Aarhus i Danmark. Vinstre alt saman. Heile Byen gjekk upp i Feststemning; Musikk og Fanar og Flagd i lysande Mengd, ei Stemne paa 20,000 skreid gjenom Gaturne og uti Skogen, der Møtet vart haldet, Hørup, Bjørnbak, Jens Busk og Pingel og andre talad. Me hev tvo Fiendar aa strida mot, sagde Hørup, Provisoriet og Militarismen, Tvillingdøtrar av den same Aand, av den Atterslags-aanden, som hev setet i Høgsætet alt sidan 1866. Der fall mange kvasse Ord, soleis sagde ein Bladstyrar Marott: 
det bør siges, at saa sørgelig er Tilstanden bleven, at vi aabenlyst taler om Muligheden af et Statskup. Men kommer det saa vidt, da kunde det være, at Folket satte Revolusjonen fra neden mod Bruddet fraoven.
 
Det Regimente, vi har for Tiden, er den velklædte Pøbels; men før skal Junkerne springe for Klingen, før det danske Folk lader sig byde et Godseierregimente.

Mange skarpe Ord, mange fagre Ord og mangein klingande tale. Men det er syrgjelegt aa sjaa, Politikken deira er berre som ein Brand, som ryk, dei stend der raalause, ikkje nokon Utveg, ikkje noko muneleg Program til aa sprengja Striden, ikkje nokor Gjerning aa setja imot, berre Ord, Ord. So maa dei halda Motet uppe det lengste dei kann med det vesle dei hev.